خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر با استفاده از تصاویر طبیعی مانند سرو، تیر، بلبل و قمری، احساسات خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند. او معشوق را با زیبایی‌های طبیعت مقایسه می‌کند و عشق خود را به او ابراز می‌دارد.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعاره‌های شعری است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق‌تر این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات و شعر کلاسیک دارد.
شماره ۳۶ - هر سرو سهی که بر لب جوست
هر سرو سهی که بر لب جوست
شرمنده سرو قامت اوست ۱
تیر نگهش بسینه سحر
گنجیست و مرا طلسم جادوست ۲
روی دل هر کسی بیاری است
روی دل من بدان پریروست ۳
بلبل بر گل بصد ترانه
آشفته رنگ و واله اوست ۴
قمری بپای شمع بر باد
جان داد و بسوخت کاتشین خوست ۵
نور از لب شکرین آن یار
پیوسته چو طوطی سخنگوست ۶
شرمنده سرو قامت اوست ۱
تیر نگهش بسینه سحر
گنجیست و مرا طلسم جادوست ۲
روی دل هر کسی بیاری است
روی دل من بدان پریروست ۳
بلبل بر گل بصد ترانه
آشفته رنگ و واله اوست ۴
قمری بپای شمع بر باد
جان داد و بسوخت کاتشین خوست ۵
نور از لب شکرین آن یار
پیوسته چو طوطی سخنگوست ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۵ - هر سحر کز آن دو چشم جادوست
گوهر بعدی:شماره ۳۷ - سروی چو قدت جلوه کنان گه بچمن خاست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
