خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن یک شعر عرفانی و مدحی است که به ستایش مقام معنوی و الهی یک شخصیت (احتمالاً پیامبر اسلام یا یک شخصیت مقدس) می‌پردازد. در این شعر، جمال و عظمت این شخصیت با عناصر طبیعی مانند ماه، خورشید و نور مقایسه شده و برتری او بر جهان و حتی پادشاهان تأکید شده است. همچنین، به مفاهیمی مانند عطا، بذل، شرع و معراج اشاره شده است.

متن دارای مفاهیم عرفانی و مذهبی عمیق است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از صنایع ادبی و واژگان پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

مشاهده کامل

زهی گرفته جمالت ز ماه تابان باج
نهاده بر سر خورشید خاکپایت تاج

جهان چو روز منور شود ز رخسارت
گشائی از رخ خود گر نقاب در شب داج

شهان ملک جهان بر درت چو مسکینان
زخوان بذل عطایت بلقمه ئی محتاج

غرض رسیدن نعلینت بود بر سر عرش
وگرنه لایق شأنت نبود آن معراج

حمید و حامد و محمود و احمد مرسل
توئی توئی که رسولان همه دهندت باج

ولی والی والا علی عالیقدر
بداده آنکه بامر تو امر شرع رواج

از آنزمان که رخش تافته بدل نورم
شده است روشنم از وی حدیث نور و زجاج

«نورعلیشاه»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir