خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که با استفاده از تصاویر زیبا و استعاری، به موضوعاتی مانند عشق، شراب، بهشت و زهد می‌پردازد. شاعر از جلوه‌های طبیعت و عناصری مانند خورشید، ساقی و گل برای بیان احساسات خود استفاده می‌کند و در نهایت به عشق الهی و دوری از تعلقات دنیوی اشاره دارد.

متن شامل مفاهیم عرفانی و استعاره‌های پیچیده‌ای است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، اشاره‌های غیرمستقیم به شراب و عشق ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب باشد.

مشاهده کامل

شماره ۱۶ - سروم دهد چه جلوه بشوخی خرام را

سروم دهد چه جلوه بشوخی خرام را
محو خرام خویش کند خاص و عام را ۱

خورشید آسمان زندش بوسه بر رکاب
آرد بزین چو توسن زرین لگام را ۲

ساقی ز روی دختر رز پرده برفکن
تا بردریم پرده ناموس و نام را ۳

پر شد ز خون دل قدح لاله در چمن
خالی منه زباده گل رنگ جام مرا ۴

بشنو پیام دلکش و برخیز خوش بده
صد جان بمژده طایر فرخ پیام را ۵

زاهد مخوان بسوی بهشتم که هست پست
با کوی دوست روضه دارالسلام را ۶

نور علی همای بلند آشیان بود
بیهوده چند گستری ای شیخ دام را ۷
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۵ - کردم چه از لا رخ سوی الا
گوهر بعدی:شماره ۱۷ - صبحست ساقی خیز و ده آن ساغر دوشینه را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.