خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن یک شعر عرفانی و غنایی است که در آن شاعر از می و می‌نوشی به عنوان نمادی از عشق و وصال الهی یاد می‌کند. او از مستی معنوی، جاودانگی، و برتری کلام خود سخن می‌گوید و به حسودان و مخالفان اشاره می‌کند. در پایان، از پیر مغان و ملائکه به عنوان حامیان خود نام می‌برد.

محتوا شامل مفاهیم عرفانی و استعاری مانند می‌نوشی و مستی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و ادبی آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

مشاهده کامل

شماره ۱۲ - ساقی رسان بر، ابروی مردان سلام ما

ساقی رسان بر، ابروی مردان سلام ما
وانگه به نور باده برافروز جام ما ۱

مستی ما ز نشئه شرب مدام نیست
ای ناچشیده لذت شرب مدام ما ۲

تا هست نجم ثابت و سیار را مدار
ثبت است نجم ثابت مطلق دوام ما ۳

چون گوهر شرف که بود، درجش اعتبار
ضبط است بر خزائن دلها کلام ما ۴

ای شور چشم تلخ گوی ترش رو حسودوار
شیرین بود، به رغم تو بی طعم کام ما ۵

نوبت زن زمانه زند بر زر سپهر
در هفت گاه نوبت دولت به نام ما ۶

ز اسرار جام جم کسی آگه نشد درست
تا جام می چو جم نکشیدی ز جام ما ۷

ما ملک عافیت به دو ساغر گرفته ایم
خورسند گشته پیر مغان از مقام ما ۸

آید ز نظم دلکش «حاجب » ندای صلح
خیل ملایکند سپاه و نظام ما ۹
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱ - صبح عطسه زد یار، با وفا
گوهر بعدی:شماره ۱۳ - خورشید نور، باده و ماه است جام ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.