این متن شعری است که به مصیبتهای واقعه کربلا و به ویژه رنجهای خانواده امام حسین (ع) پس از شهادت ایشان میپردازد. در این شعر، از زینب (س)، سکینه، رباب و دیگر اعضای خانواده یاد شده و رنجهای آنان از جمله تشنگی، اسارت و داغ از دست دادن عزیزانشان توصیف شده است. همچنین، اشارهای به حضور دختران امام حسین (ع) در دربار یزید و ظلمهای او شده است. در پایان، شاعر از خواننده میخواهد که برای آل پیامبر (ص) گریه کند و اجر معنوی آن را یادآور میشود.
این متن دارای مضامین عمیق مذهبی و عاطفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، توصیفهای دردناک و صحنههای مصیبتبار ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد. سن 15 سال به بالا به دلیل بلوغ فکری و عاطفی مناسبتر است.
شمارهٔ ۷۷ - داغ لاله رخان
و گرنه جامهٔ نیلی چرا به بر دارد؟ ۱
خبر ز حال سکینه ندارد آن طفلی
که صبح و شام، به سرسایهٔ پدر دارد ۲
کباب می شود از گریهٔ سکینه دلم
که طفل کشته پدر، گریه اش اثر دارد ۳
رباب مادر اصغر ز تشنگی پسر
دل فگار و، لب خشک و، دیده تر دارد ۴
چو گشت سنبل اکبر ز خون شقایق رنگ
چو لاله ما در او داغ بر جگر دارد ۵
به راه شام به زینب دگر چها گذرد
که هیجده سر ببریده همسفر دارد ۶
ز ترس شمر، سکینه چو بید، می لرزد
به دل هراس، از آن شوم بدسیر دارد ۷
به شام عابد محنت قرین، دوا و غذا
ز آه نیم شب و، گریهٔ سحردارد ۸
فلک خراب شوی دختر امیر عرب
ز داغ لاله رخان: اشک در بصر دارد ۹
ستاده دختر خیرالنسا به بزم یزید
دلی فگار و نگاهی به طشت زر دارد ۱۰
دلا به آل پیمبر مکن ز گریه دریغ
که هر چه گریه کنی، اجر بیشتر دارد ۱۱
برای بی کسی آل مصطفی «ترکی»
مدام دامنی از اشک، پر گهر دارد ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.