این متن یک مرثیه‌ی مذهبی است که به واقعه‌ی کربلا و شهادت امام حسین (ع) و یارانش اشاره دارد. در آن از مصائب اهل بیت، به ویژه وضعیت اسرا و کودکان یتیم مانند سکینه، و نیز از فداکاری‌هایی مانند علی اکبر و عباس (ع) یاد شده است. شاعر از مخاطبان می‌خواهد که با گریه و عزاداری، احترام خود را به شهیدان کربلا نشان دهند و در پایان، از خواننده می‌خواهد به یاد شاعر (ترکی) نیز رحمت فرستند.
متن دارای مضامین غمگین و عمیق مذهبی است که درک کامل آن نیاز به شناخت از واقعه‌ی کربلا و بلوغ عاطفی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات شعری و تاریخی ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال نامفهوم باشد.
شمارهٔ ۳۸ - گوهر اشک
فغان و ناله به سبط شه حجاز کنید ۱
شهید کرب و بلا، بی کفن فتاده به خاک
ز اشک غسل دهیدش، بر او نماز کنید ۲
بپا کنید چو بزم عزای شاه شهید
ز دیده ها رگ سیل سرشک، باز کنید ۳
هر آن کسی که به ماتم سرای او نگریست
از او که اهل بکا نیست احتراز کنید ۴
به خون خضاب بود گیسوی علی اکبر
ز آه و ناله بر او قصه را دراز کنید ۵
چو سرو قامت عباس اوفتاده ز پا
نظر دریغ از این پس، به سرو ناز کنید ۶
ز حالت اسرا آگهی اگر خواهید
دمی خیال شترهای بی جهاز کنید ۷
سکینه طفل یتیم حسین آزرده است
نوازش دل آن طفل دلنواز کنید ۸
ز دیده گوهر اشکی به چهره افشانید
به صد نیاز، به کرب و بلا نیاز کنید ۹
کنید یاد به رحمت روان «ترکی» را
چو عزم خواندن این نظم جانگداز کنید ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
