شمارهٔ ۸۸ - صف مژگان

چندای شوخ پری چهره!تو باحیله و رنگ
شیشهٔ عمر مرا می زنی از خشم، به سنگ ۱

من به فکر تو و تو با دگران باده گسار
من به تو بر سر صلح و، تو به من بر سر جنگ ۲

صف مژگان تو ای شوخ دل آرا!دیدم
یادم آید زصف آراستن لشکر زنگ ۳

گیسوی مشک فشان است تو را بر سر دوش
یا که بر شاخ صنوبر، شده زاغی آونگ ۴

من که از نوک قلم صورت مویی بکشم
نتوانم که زنم نقش میانت بی رنگ ۵

خواستم شعری در وصف دهانت گویم
نتوانستم و گردید مرا حوصله تنگ ۶

«ترکی» از بخت بد افتاده زشیراز به هند
ترسم آبشخورش آخر بکشد سوی فرنگ ۷