شمارهٔ ۸۷ - ستاره افلاک

چند باشی پریرخا! بی باک
من که گشتم زغصهٔ تو هلاک ۱

از غمت ای نگار سیمین بر!
می کنم همچو گل، گریبان چاک ۲

همه شب از فراق ماه رخت
می شمارم ستارهٔ افلاک ۳

روز تا شب بر آستانهٔ تو
می نهم روی مسکنت بر خاک ۴

بی رخت گر به سر، برم روزی
ناله ام از سمک رسد به سماک ۵

مژه ام چون کند به سیل سرشک
در ره سیل، بسته ام خاشاک ۶

تو شوی با من آشنا هیهات
من شوم با تو بی وفا حاشاک ۷

گر تو زخمم زنی به از مرهم
ور تو زهرم دهی به از تریاک ۸

«ترکی» از خاک آستانهٔ تو
نرود تا تنش نگردد خاک ۹