شمارهٔ ۴۲ - طلعت آفتاب

ای قدت راست تر، ز شاخهٔ ساج!
وی رخت صاف تر، ز صفحهٔ عاج! ۱

به تو ای پادشاه کشور حسن!
خوبرویان دهند باج و خراج ۲

تا به دیدم کمان ابرویت
تیر عشق تو را شدم آماج ۳

خال هندوی رهزن تو نمود
خانهٔ طاقت مرا تاراج ۴

فرق ما بین توست با دگران
طلعت آفتاب و، نور سراج ۵

زر عشق تو گشت چون رایج
پیشهٔ عاشقی گرفت رواج ۶

به یکی بوسه از تو محتاجم
چون گدایی به درهمی محتاج ۷

با دلم آنچه کرده ای تو، نکرد
پنجهٔ شاهباز با دراج ۸

از دوای طبیب می نشود
درد عاشق به هیچ گونه علاج ۹

غرق در بحر بیکران را نیست
خبری از تلاطم امواج ۱۰

دوستی کردن تو با «ترکی»
پنبه و آتش است و، سنگ و زجاج ۱۱