شمارهٔ ۲۶ - درای کاروان

لب لعلت، مرا آرام جان است
دو چشمت، فتنه ی آخر زمان است ۱

عجب از خال هندوی تو دارم
که او را بر لب کوثر، مکان است ۲

قدت شمشاد، یا سرو روان است
لبت یاقوت، یاقوت روان است ۳

شدم از غصه چون موی میانت
که موی است اینکه داری یا میان است ۴

دهان است اینکه داری، یا که غنچه است
ندانم غنچه است این یا دهان است ۵

ندارد ترک چشمت گر سر جنگ
چرا پیوسته با تیر و کمان است؟ ۶

شبی با تو به سر بردن به عمری
مرا خوشتر ز عمر جاودان است ۷

همی خواهم که آیم در وثاقت
ولی خوفم همه از پاسبان است ۸

به امیدی که آیی از سفر باز
دو گوشم بر درای کاروان است ۹

مران از خویش «ترکی» را که دایم
تو را همچون سگی بر آستان است ۱۰

چو شهبازش نباشد چشم بر گوشت
ولی قانع به مشتی استخوان است. ۱۱