شمارهٔ ۲۵ - دیدهٔ دریایی

ساقی چه میی بود که در ساغر من ریخت
کآتش ز یکی جام، ز پا تا سر من ریخت ۱

این می چه میی بود که از خوردن این می
چون قطرهٔ باران، عرق از پیکر من ریخت ۲

بی شک می عشق است و همین است و جز این نیست
این می که به پیمانهٔ من دلبر من ریخت ۳

خون من درویش تهی دست حلالش
گر خون من آن دلبر سیمین بر من ریخت ۴

تیری ز کمان خانهٔ ابروش رها کرد
خونی که نبود از بدن لاغر من ریخت ۵

درج گهرش دیدم و یاقوت لبش را
از دیدهٔ دریایی من، گوهر من ریخت ۶

من مرغ خوش الحانم و، از سنگ حوادث
افسوس و صد افسوس که بال و پر من ریخت ۷

«ترکی» به کفم دفتر اشعار فروشست
سیلاب سرشکی که ز چشم تر من ریخت ۸