بخش ۱۲۱ - نصیب ما ز می لعل دوست گشته خمار

نصیب ما ز می لعل دوست گشته خمار
کنیم جان به سر و کار عشق آخر کار ۱
در جواب او ۲

سحر کسی که کند نوش یک دو جو زاسرار
علی الصباح بباید سه کله اش ناچار ۳

اگر نه بره بریان بود به نیمه روز
چو روزه دار بر آرد گرسنگیش دمار ۴

دلم به صحنک ماهیچه آرزومندست
به شرط آن که برو قیمه باشدی بسیار ۵

مزاج من که به سودا کشد ز بی برگی
دواش گرده گرم است و دنبه پروار ۶

مقدمی بود اندر میان هر قومی
میان آشپزان کله پز بود سردار ۷

همیشه بر سر گنج است مار، و قیمه نگر
به روی صحنک ماهیچه، گنج بر سر مار ۸

به کار صوفی مسکین نیرزد از بد و نیک
به لوت خوردن و زله بزیست یک دینار ۹