بخش ۱۴ - بعید گشته مرا وصل آن پری رخسار

بعید گشته مرا وصل آن پری رخسار
ز جان خویش بعیدم، مرا به عید چه کار ۱
در جواب او ۲

اگر به خربزه خسروی شوی تو دوچار
بنوش آنچه توانی و هیچ شرم مدار ۳

چو خوش به دست تو افتد شهید کن خود را
صباح صحنک شفتالویی چو غبغب یار ۴

کجا به سیب کند میل اندرین عالم
کسی که روی بهی دارد این زمان ز انار ۵

کسی که صحنک انگور دید و نان تنک
زهی سعادت جاوید و دولت هموار ۶

اگر به استه گرفتار گشته است رطب
مکن تو عیب که باشد همیشه با گل خار ۷

شفای علت صفرا چو آلو انگورست
ز بهر او همه صفرا کند دلم صد بار ۸

بنوش تا که نفس را دگر نباشد راه
رسی به سیب حسینی تو صوفیا زنهار ۹