بخش ۲ - فی توحید باری تعالی عز شانه

من شکسته گشایم به صد هزار زبان
ثنای حضرت ذات خدای کون و مکان ۱

مقسمی که فکندست سفره روزی
زلطف عام خود از قاف تا به قاف عیان ۲

زسنگ کرده پدیدار آب بی کیفی
زخاک تیره هزاران هزار گرده نان ۳

ز چوب خشک که آتش بود برو اولی
ببین که میوه پدیدار کرد چند الوان ۴

فسرده کرد جهان را و یخ پدید آورد
برای شربت و آب خنک به تابستان ۵

عسل پدید کند او ز نیش زنبوری
ز شاخ نیشکر و قند کرده است عیان ۶

من فقیر چگویم به این زبان که مراست
کدام نعمت او را در آورم به بیان ۷

چو درد جوع نهان است روز و شب به دلم
به ذکر اطعمه امروز می کنم درمان ۸

همه بیان نعمهای او کند صوفی
که ذکر عیش بود نصف عیش در دوران ۹