شماره ۶۲ - گر کاتب قدرت به سر من ننوشتی

گر کاتب قدرت به سر من ننوشتی
از صومعه دل میل نکردی به کنشتی ۱

خرم دل آن کس که میسر شود او را
یاری و صراحی شراب و لب کشتی ۲

گو بر سر خم می گلنار بمانید
سازید چو ا زخاک من غمزده خشتی ۳

گر ره به سر کوی تو بردی دل زاهد
سودای بهشت و هوس حور بهشتی ۴

ما را نرسیدی شرف عشق به عالم
کردست قضا در گل آدم نسرشتی ۵

بر مهر تو دارم دل و غمهای رقیبان
حیف است که همخانه خوبی شده زشتی ۶

جز نقش خیال تو نبودی به ضمیرش
هر شعر که صوفی ستم دیده نوشتی ۷