شماره ۴۰ - من که دیوانه آن سلسله موی توام

من که دیوانه آن سلسله موی توام
جان به لب آمده در آرزوی روی توام ۱

نظری بر من دیوانه کن ای حور لقا
کین زمان همچو پری زنده من از بوی توام ۲

ناوک غمزه رسد تا بدل از ترک دو چشم
در تمنای کمانخانه ابروی توام ۳

مرده در خاک چو بیچاره نهم سر بر خشت
همچنان میل دل خسته بود سوی توام ۴

از در خویش مران رحم کن از بهر خدا
که من آنجا به طفیل سگ آن کوی تو ام ۵

سرو و شمشاد مرا در نظر آیند دو تا
آه تا شیفته قامت دلجوی توام ۶

گفت آن سرو گل اندام که چونی صوفی
ای مراد من بیچاره دعاگوی توام ۷