شماره ۱۹ - روی تو آتش است و برو خال چون سپند

روی تو آتش است و برو خال چون سپند
زآن رو، ز چشم بد نرسد مر ترا گزند ۱

دیگر نبات را به جهان قیمتی نماند
زآن دم که کرد حقه لعل تو نیمخند ۲

چون نیشکر ز قد تو لاف دروغ زد
قناد در دکانش از آن ساخت بند بند ۳

در حقه های زلف تو دل ماند مبتلا
آهو کجا رود چو در افتاد در کمند ۴

ای زاهدان چه منع من از عشق می کنید
بادست چون نصیحت مجنون مستمند ۵

ما عاشقیم و هر دو جهان زیر پای ماست
آری به یمن دولت عشقیم سربلند ۶

تلخ است صبر بر دل صوفی ولی چه باک
بیمار را چو داروی تلخ است سودمند ۷