خلاصه و رده‌بندی سنی
18+
این متن عرفانی بیانگر وحدت وجود و فنا در ذات الهی است. شاعر توصیف می‌کند که چگونه همه چیز جز خدا فانی می‌شود و تنها وجه الهی باقی می‌ماند. در نهایت، وحدت کامل بین عابد و معبود، ساقی و شراب و جام ایجاد می‌شود.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌هایی مانند شراب و ساقی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
بخش ۳۰۰ - عبدالباقی
بعبدالباقی آن سلطان ایجاد
بقای ذات خود را سازد اشهاد ۱
مگر بعد از فنای کل اشیاء
که حاصل گشت در سیرش بیکجا ۲
حق او را بر بقای خویش باقی
نماید بی‌قدح هم مست ساقی ۳
پرستد تا که حق را در مقامی
که از معبود و عابد نیست نامی ۴
نماید چون تجلی وجه باقی
یکی گردد شراب و جام و ساقی ۵
چو در جمعش شد اشیاء جمله هالک
شود مصداق یبقی وجه ربک ۶
بقای ذات خود را سازد اشهاد ۱
مگر بعد از فنای کل اشیاء
که حاصل گشت در سیرش بیکجا ۲
حق او را بر بقای خویش باقی
نماید بی‌قدح هم مست ساقی ۳
پرستد تا که حق را در مقامی
که از معبود و عابد نیست نامی ۴
نماید چون تجلی وجه باقی
یکی گردد شراب و جام و ساقی ۵
چو در جمعش شد اشیاء جمله هالک
شود مصداق یبقی وجه ربک ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:بخش ۲۹۹ - عبدالهادی
گوهر بعدی:بخش ۳۰۱ - عبدالوارث
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
