شماره ۲۲ - دو چشم مست تو برشان یکدگر گوهند

دو چشم مست تو برشان یکدگر گوهند
که رهزن دل و دین از اشاره و نگهند ۱

کمان کشیده بدل بستی ار که ره چه عجب
که ابروان تو هر یک حریف صد سپهند ۲

مگیر خورده خدارا بعقل و دانش من
که ذکر زلف تو چون رفت این و آن تبهند ۳

چو لعبتی تو نگارا که گلرخان جهان
به پیش روی اصیلت براستی شبهند ۴

من از غمت نه ببیت‌الحزن نشستم و بس
چه یوسفان که ز عشق رخت اسیر چهند ۵

به آن امید که گیرند دامن تو کف
نشسته بر سر راهت شهان چو خاک رهند ۶

زجان سبوی خراباتیان کشند بدوش
ببوی وصل تو آنان که یار خانقهند ۷

بغمزه تو سپردم روان و دل بلبت
بخون این دو گواهند و خویش بیگنهند ۸

مکن ملامتم ار ره مقصدی نرسید
که دام راهروان آن دو طره سیهند ۹

صفای عشق صفی از حریم میکده جو
که ساکنان درش نور بخش مهر و مهند ۱۰