شماره ۲۱ - دانم که زلف از چه خم اندر خم اوفتد

دانم که زلف از چه خم اندر خم اوفتد
تا صید دل به بند غمت محکم اوفتد ۱

جز آن دهان که در سخن آید به آشکار
بیرون ز قطره هیچ ندیدم یم اوفتد ۲

چه جای کشته بر تو کند خون دل حلال
بر رؤیت ار که دیده صاحب دم اوفتد ۳

باشد زعارض عرق آلوده‌ات مثل
آن نو شکفته گل که بر او شبنم اوفتد ۴

سرمست چون ز خانه در آیی و بگذری
در هر قدم سریت ابر مقدم اوفتد ۵

خال لبت بیان معما کند وز او
باشد مگر که مسئله مبهم اوفتد ۶

خوابست اینکه بینمت اندر کنار خویش
تا با بشر چگونه پری همدم اوفتد ۷

بر هم مزه دو طره که دل‌های عاشقان
آشفته و شکسته بروی هم اوفتد ۸

تیر نگاهت ارکه صفی را از پا فکند
شاید که از کمانه او رستم اوفتد ۹