خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از عشق و دلدادگی سخن می‌گوید و تمایل دارد با جادوی عشق، دل را آرام کند. او از آتشکده و بهشت یاد می‌کند و از شعله‌های عشق برای رسیدن به آرامش و گلشن استفاده می‌نماید.
متن دارای مفاهیم عرفانی و شاعرانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، درک عمیق‌تر از مضامین عشق و آرامش نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۲۵ - رفتم که ز زلفت خردی وام کنم
رفتم که ز زلفت خردی وام کنم
دل را به فسون عافیت رام کنم ۱
زآتشکده واسوزم و خلدش خوانم
وز شعله برنجم و گلشن وام کنم ۲
دل را به فسون عافیت رام کنم ۱
زآتشکده واسوزم و خلدش خوانم
وز شعله برنجم و گلشن وام کنم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۴ - تا کی ز تو وعده ارمغانی گیرم
گوهر بعدی:شماره ۱۲۶ - آنم که به غم مصاحب دیرینم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
