خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این متن بیان می‌کند که با وجود بی‌برگ و باری و بی‌ثمر بودنش، هنرش این است که برای جمال و بخشش معشوق، همچون آیینه‌ای صاف و روشن است.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعاری است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
شماره ۱۲۱ - هرچند که در باغ تو بی‌برگ و برم
هرچند که در باغ تو بی‌برگ و برم
چون شاخ بریده بی‌نوای ثمرم ۱
در شهر محبت تو این بس هنرم
کز بهر جمال عفوت آیینه‌گرم ۲
چون شاخ بریده بی‌نوای ثمرم ۱
در شهر محبت تو این بس هنرم
کز بهر جمال عفوت آیینه‌گرم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۰ - چندان که ز حسن خودپرستی دیدم
گوهر بعدی:شماره ۱۲۲ - در دیده ز اشک نوبهاری دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
