خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
متن بالا بیان‌گر احساس اسارت و نارضایتی از شرایط زندگی است. شاعر از خورشید و ماه به عنوان نمادهای امید و آزادی یاد می‌کند و در مقابل، زندان و قفس را نماد محدودیت و اسارت می‌داند. او آرزو می‌کند که این شرایط موقت باشد و روزی به آزادی برسد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایین‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند اسارت و محدودیت نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۰۱ - خورشید مباش بخت ما گو مه باش
خورشید مباش بخت ما گو مه باش
زندان آن را دو روز گو خرگه باش ۱
عمری بر ما که مرغ این نه قفسیم
نه بود قفس دو روز هم گو ده باش ۲
زندان آن را دو روز گو خرگه باش ۱
عمری بر ما که مرغ این نه قفسیم
نه بود قفس دو روز هم گو ده باش ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۰ - وقتست که این طلسم دولاب اساس
گوهر بعدی:شماره ۱۰۲ - رندی که شکسته پنجه شور و شرش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
