خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این شعر از احساس غربت و تنهایی خود می‌گوید، اما در عین حال به امید و مرادی اشاره دارد که در پیشانی‌اش نقش بسته است. او از نوشتن نامه عافیت با قلمی غریب و حزن‌آلود سخن می‌گوید.
مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی در این شعر وجود دارد که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۷ - در ناصیه‌ام نقش مرادست غریب
در ناصیه‌ام نقش مرادست غریب
در کشور بختم دل شادست غریب ۱
چون نامه عافیت نویسم از حزن
گویی قلمم در آن سوادست غریب ۲
در کشور بختم دل شادست غریب ۱
چون نامه عافیت نویسم از حزن
گویی قلمم در آن سوادست غریب ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶ - از زهر بلا پرست پیمانه ما
گوهر بعدی:شماره ۸ - آن شوخ که عارض از می حسن افروخت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
