شماره ۱۹۷ - تا چند درین غمکده بیکار نشینیم

تا چند درین غمکده بیکار نشینیم
بیکارتر از دیده بی یار نشینیم ۱

ما شبنم دردیم ادب بین [که] درین باغ
بوسیم زمین گل و بر خار نشینیم ۲

ما ناله چنگ ستمیم از سفر گوش
کو بخت که باز آمده در تار نشینیم ۳

ما خار بیابان ادب باغ چه دانیم
آن به که همی بر سر دیوار نشینیم ۴

آیینه رازیم نظر محرم ما نیست
رفتیم که در پرده زنگار نشینیم ۵

سرویم و بر آزادی ما سایه گرانست
کو اره کزین نیز سبکبار نشینیم ۶

در رسته غم دین و دل عاشق زاریم
در رهگذر ناز خریدار نشینیم ۷

در بزم شهادت که هوس بار ندارد
رفتیم که بی‌زحمت اغیار نشینیم ۸

بی هوشی ما از می عمرست فصیحی
کو مرگ که روزی دوسه هشیار نشینیم ۹