شماره ۱۹۰ - شب که ما تو سن بیهوده روی پی کردیم

شب که ما تو سن بیهوده روی پی کردیم
صد بیابان سرشک از مژه‌ای طی کردیم ۱

عشق می‌خواست قدح در خور خمیازه خویش
ز اشک حسرت مژه‌واری به فسون می‌کردیم ۲

در ره ناله ما کوس هوس داشت کمین
ما نهان از نفس این زمزمه با نی کردیم ۳

در زه خود سفر دور تو تا آینه‌ است
تو چه دانی که چه‌سان بادیه‌ها طی کردیم ۴

شکر ناکرده وفاهاش فصیحی تا چند
یاد افسانه طرازی جم و کی کردیم ۵