خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر از فردوسی ساز، شاعر معاصر، بیانگر احساسات عمیق و دردناک شاعر است. او از آتش درون خود می‌گوید که هم سوزاننده است و هم روشن‌کننده. شاعر خود را مانند الماس و نمک می‌داند که در آتش تصفیه شده‌اند. او از عشق و شوق به معبود می‌گوید و از رنج‌هایی که متحمل شده است. در پایان، شاعر از دوزخ درون خود سخن می‌گوید که پر از دود و تاریکی است.

این شعر دارای مضامین عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کم‌سال دشوار است. همچنین، برخی از تصاویر و مفاهیم موجود در شعر مانند دوزخ و دود ممکن است برای برخی از سنین مناسب نباشد.

مشاهده کامل

فردوس ساز کلبه پردود آتشم
باری اگر زیان خودم سود آتشم

سوزم مدام و شعله دودم پدید نیست
الماس ریشهای نمک‌سود آتشم

از بس که شعله دوش ثنای دلم سرود
پنداشت شوق دوست که معبود آتشم

خار ترم که تازه ز باغم دروده‌اند
محروم بوستانم و مردود آتشم

در دوزخم فکنده فصیحی غم و هنوز
داغ سیاه‌خانه پر دود آتشم

«فصیحی هروی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir