خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از رنج‌ها و تجربه‌های سخت زندگی خود سخن می‌گوید، اما با وجود تمام دردها، عشق را به عنوان نیروی محرکه و دایه‌ی خود می‌داند. او با اشاره به نمادهایی مانند نیش نشتر، خنجر، و شیر آذر، بر مقاومت و تحمل خود در برابر مصائب تأکید دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، اشاره به رنج و مصائب ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین باشد.
شماره ۱۴۲ - دردم و نوش مراد از نیش نشتر خورده‌ام
دردم و نوش مراد از نیش نشتر خورده‌ام
خضرم و آب حیات از نوک خنجر خورده‌ام ۱
دایه‌ام عشق‌ست اگر آتش مزاجم باک نیست
گرچه از خاکم ولیکن شیر آذر خورده‌ام ۲
خضرم و آب حیات از نوک خنجر خورده‌ام ۱
دایه‌ام عشق‌ست اگر آتش مزاجم باک نیست
گرچه از خاکم ولیکن شیر آذر خورده‌ام ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴۱ - گرد افغانم ز دامان جرس افتاده‌ام
گوهر بعدی:شماره ۱۴۳ - ناله دردم و خوش بر سر کار آمده‌ام
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
