خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر بیانگر ناامیدی و اندوه شاعر از تغییر روزگار و برگشت ناگهانی خوشی‌هاست. او از بازگشت بهار، نغمه‌ها و میوه‌هایی که زمانی شادی‌آور بودند، اما اکنون فقط یادآور درد هستند، سخن می‌گوید. همچنین، اشاره‌ای به ناپایداری بخت و اقبال دارد که گاه پیاده میآید و سوار برمی‌گردد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عاطفی مانند ناپایداری زندگی، اندوه و ناامیدی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد یا باعث ایجاد احساسات منفی شود. این متن更适合 افرادی که تجربه‌ی زندگی بیشتری دارند و می‌توانند با این مضامین ارتباط برقرار کنند.
شماره ۱۲۲ - دیدی که چو بخت یار برگردید
دیدی که چو بخت یار برگردید
چون دید که روزگار برگردید ۱
هر خنده که بر گلم بهار افشاند
پی بر پی نوبهار برگردید ۲
هر ناله که از دل فگار آمد
هم سوی دل فگار برگردید ۳
هر نغمه که زنده داشت گوشم را
هم باز به سوی تار برگردید ۴
هر میوه که از تف جگر پختم
در سینه شاخسار برگردید ۵
چون می‌آمد پیاده آمد بخت
در برگشتن سوار برگردید ۶
افسردگی دل فصیحی بین
بی داغ ز لاله‌زار برگردید ۷
چون دید که روزگار برگردید ۱
هر خنده که بر گلم بهار افشاند
پی بر پی نوبهار برگردید ۲
هر ناله که از دل فگار آمد
هم سوی دل فگار برگردید ۳
هر نغمه که زنده داشت گوشم را
هم باز به سوی تار برگردید ۴
هر میوه که از تف جگر پختم
در سینه شاخسار برگردید ۵
چون می‌آمد پیاده آمد بخت
در برگشتن سوار برگردید ۶
افسردگی دل فصیحی بین
بی داغ ز لاله‌زار برگردید ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۱ - دل از ولایت غم بار بسته میآید
گوهر بعدی:شماره ۱۲۳ - دیده امشب همه شب خواب پریشان می‌دید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
