خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این اشعار به بهار و زیبایی‌های آن اشاره می‌کند، اما در عین حال از درد دل و رنج‌های عاطفی نیز سخن می‌گوید. او از عشق، وفا، رازداری و حیرت در برابر جهان سخن می‌راند و گاهی به مفاهیم عرفانی و اخلاقی نیز پرداخته است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین برخی از ابیات نیاز به تفسیر و دانش ادبی دارند.
شماره ۱۰۰ - نوبهار آمد که مرغان بال و پر گلگون کنند
نوبهار آمد که مرغان بال و پر گلگون کنند
وز نوای ناله هر دم گوش گل پرخون کنند ۱
گر سزاوار بهشتم باری ای رضوان مرا
در بهشتی بر که آنجا درد دل افزون کنند ۲
دیده گر داری بیا سوی گلستان وفا
زآنکه گر بی دیده آیی چون صبا بیرون کنند ۳
راز پنهان داشتن آیین شرع دوستی‌ست
خودفروشان کاش ترک ملت مجنون کنند ۴
شعله حیرانان فراوان شد خدایا لطف کن
آنقدر فرصت که گاهی دیده را پرخون کنند ۵
همت مستان جام حسن بین کز جلوه‌ای
دیده‌های مفلسان طور را قارون کنند ۶
زین نفس خامان فصیحی لذت افغان مجوی
گیرم از خون جگر جان در تن مضمون کنند ۷
وز نوای ناله هر دم گوش گل پرخون کنند ۱
گر سزاوار بهشتم باری ای رضوان مرا
در بهشتی بر که آنجا درد دل افزون کنند ۲
دیده گر داری بیا سوی گلستان وفا
زآنکه گر بی دیده آیی چون صبا بیرون کنند ۳
راز پنهان داشتن آیین شرع دوستی‌ست
خودفروشان کاش ترک ملت مجنون کنند ۴
شعله حیرانان فراوان شد خدایا لطف کن
آنقدر فرصت که گاهی دیده را پرخون کنند ۵
همت مستان جام حسن بین کز جلوه‌ای
دیده‌های مفلسان طور را قارون کنند ۶
زین نفس خامان فصیحی لذت افغان مجوی
گیرم از خون جگر جان در تن مضمون کنند ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۹ - چون امتان کبر حدیث نسب کنند
گوهر بعدی:شماره ۱۰۱ - اگر ز حسن تو یک ذره آشکاره کنند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
