خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این متن، کوه به عنوان نماد بزرگی و عظمت توصیف شده که هیچ فیضی از آن به دیگران نمی‌رسد و صحرا بی‌فایده در پیشگاه آن دامن خود را گشوده است. این تصویر نشان‌دهنده‌ی بی‌تأثیری بزرگان در برابر نیازهای دیگران و بیهودگی تلاش‌های اطرافیان است.
محتوا دارای مفاهیم نمادین و فلسفی است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و更适合 برای مخاطبانی با درک ادبی و تفکر انتزاعی است.
شماره ۶۶۶ - از کوه چون بزرگان، فیضی نمی تراود
از کوه چون بزرگان، فیضی نمی تراود
صحرا عبث به پیشش، دامان خود گشاده ۱
صحرا عبث به پیشش، دامان خود گشاده ۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۶۵ - مردمکم داده تن به خاک نشینی
گوهر بعدی:شماره ۶۶۷ - ای گشوده چشمت از هر سو در میخانه ای
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
