خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، با استفاده از تصاویر زیبا و نمادین مانند پروانه و شمع، لاله و نسرین، و اشاره به داستان‌های عاشقانه مانند لیلی و مجنون، به بیان احساسات عاشقانه و سوزناک می‌پردازد. شاعر از زاهد و واعظ انتقاد می‌کند و عشق را راه نجات می‌داند. در پایان، با اشاره به منصور حلاج، بر تمایل خود به فنا در راه عشق تأکید می‌ورزد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، انتقاد از زاهد و واعظ و اشاره به منصور حلاج ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نیاز به توضیح داشته باشد.
شماره ۶۵۸ - یارب از نسرین، چراغ لاله را پروانه ده
یارب از نسرین، چراغ لاله را پروانه ده
دود ریحان را زگل، جوشی در آتشخانه ده ۱
سنبل این دشت، بوی زلف لیلی می دهد
طره اش را از نسیم بید مجنون، شانه ده ۲
می زند واعظ به سرمستان بزم عشق، طعن
آشنایان را پناه از کاوش بیگانه ده ۳
گر شود انگشت زاهد رهبرم در کار عشق
تاب سرگردانی ام چون سبحه صد دانه ده ۴
من به پایین خانه دار فنا راضی نیم
همچو منصورم ز عزت جا به بالا خانه ده ۵
دود ریحان را زگل، جوشی در آتشخانه ده ۱
سنبل این دشت، بوی زلف لیلی می دهد
طره اش را از نسیم بید مجنون، شانه ده ۲
می زند واعظ به سرمستان بزم عشق، طعن
آشنایان را پناه از کاوش بیگانه ده ۳
گر شود انگشت زاهد رهبرم در کار عشق
تاب سرگردانی ام چون سبحه صد دانه ده ۴
من به پایین خانه دار فنا راضی نیم
همچو منصورم ز عزت جا به بالا خانه ده ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۵۷ - به قرابه از صبوحی، قدح شراب مانده
گوهر بعدی:شماره ۶۵۹ - کسی که دیده ور افتاده در سرای وجود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
