شاعر در این متن از عشق و فراق سخن میگوید و بیان میکند که جان و تنش مطیع عشق هستند، اما با رفتن معشوق، جان از تن جدا نمیشود و تن نیز شتابان به سوی وداع میرود.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
رباعی ۴۶ - ای جان و تنم مطیع و شوق تو مطاع
رفتی و جدا زان رخ خورشید شعاع ۱
هیهات که جان وداع تن کرد و نداد
چندان مهلت که تن شتابد به وداع ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.