شاعر از منبع دانایی و هوش درخواست میکند که به او به اندازهای الهام بخشد که نه کاملاً هشیار شود و نه کاملاً مدهوش بماند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند.
رباعی ۴۵ - ای منشاء دانایی و ای مایه هوش
بفرست از آن که تا سحر خوردم دوش ۱
بسیار نه ، کم نه، آن قدر بخش که من
هشیار نگردم و نمانم مدهوش ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.