خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
در این متن شاعر از ناسپاسی انسان در برابر نعمت‌های خداوند و عواقب آن سخن می‌گوید. با وجود برخورداری از نان (نماد روزی و نعمت)، به دلیل عدم شکرگزاری، قحطی آب (نماد خشکسالی و تنگدستی) رخ داده است.
مفاهیم موجود در این شعر مانند شکرگزاری و پیامدهای ناسپاسی نیاز به درک نسبی از مسائل اخلاقی و مذهبی دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد قابل درک است.
شماره ۵۹۱ - بر سر خوان امید، قحط دم آب شد
بر سر خوان امید، قحط دم آب شد
بس که نکردیم شکر، از لب نان داشتن ۱
بس که نکردیم شکر، از لب نان داشتن ۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۹۰ - می رود بر باد، خاکم از لگدکوب ستم
گوهر بعدی:شماره ۵۹۲ - خدایا آن صنم را مایل حسن آزمایی کن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
