شماره ۵۰۲ - شب از رنج خمار آزرده بودم

شب از رنج خمار آزرده بودم
نمی خوردم پیاله، مرده بودم! ۱

به ذوق آنکه پاشم بر قبایت
گل مهتاب را افشرده بودم ۲

نشد میلم به آهنگ کمانچه
ز بس تیر تغافل خورده بودم ۳

نسیم آهم از سر وا نمی شد
چو گیسوی تو بر هم خورده بودم ۴

سرانگشتم چرا می سوخت چون شمع؟
اگر داغ ترا نشمرده بودم ۵