خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از نبود لذت و رزق در زندگی خود شکایت می‌کند و تقدیر را مقصر می‌داند. همچنین بیان می‌کند که از غم خوردن خسته شده و حسرت رزق را بسیار کشیده است.
مفاهیم عمیق فلسفی و عاطفی مانند تقدیر، رزق، و حسرت ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد و نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری دارد.
شماره ۴۷۴ - نیست یک دانه نصیب تن ما لذت رزق
نیست یک دانه نصیب تن ما لذت رزق
ما ز تقدیر نداریم جوی منت رزق ۱
میل غم خوردن خود نیست مرا یک سر مو
خورده ام بس که پیاپی ز جهان حسرت رزق ۲
ما ز تقدیر نداریم جوی منت رزق ۱
میل غم خوردن خود نیست مرا یک سر مو
خورده ام بس که پیاپی ز جهان حسرت رزق ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۷۳ - خواست تا برهم خورد هنگامه ارباب عقل
گوهر بعدی:شماره ۴۷۵ - همچو داغ لاله نور از من مجوی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
