شماره ۳۳۰ - تو تاب درد نداری، مپرس درد مرا

تو تاب درد نداری، مپرس درد مرا
به درد من چو رسی، دردمند خواهی شد ۱

نصیحتی بشنو غنچه، پیش گل منشین
که از مصاحبتش هرزه خند خواهی شد ۲

به تخم اشک من از جوی دیده گوید آب
که چون ز خاک برآیی، سپند خواهی شد ۳