خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این متن، شاعر از زیبایی طبیعت و تأثیر نگاه معشوق سخن می‌گوید. او با توصیف سبزه و گلبرگ و لاله، تصویری شاعرانه از بهار ارائه می‌دهد. در ادامه، شاعر از رم کردن و رام شدن معشوق می‌گوید و خود را مانند برهمنی می‌داند که با تکرار کلمه‌ی «رام»، به مرادش رسیده است.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعاره‌های شاعرانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژه‌هایی مانند «بت رم کرده» و «برهمن» نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد.
شماره ۲۷۷ - از خرامش سبزه گلبرگ نهال اندام شد
از خرامش سبزه گلبرگ نهال اندام شد
وز نگاهش لاله همچشم گل بادام شد ۱
آن بت رم کرده را از بس که گفتم رام شو
چون برهمن عاقبت ورد زبانم «رام» شد ۲
وز نگاهش لاله همچشم گل بادام شد ۱
آن بت رم کرده را از بس که گفتم رام شو
چون برهمن عاقبت ورد زبانم «رام» شد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۷۶ - نگاهم بر رخش خار به گل پیوسته را ماند
گوهر بعدی:شماره ۲۷۸ - نچسبید بر دامنت طفل اشکم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
