خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حافظ، بیانگر نگرش شاعر به زندگی و برخی محدودیت‌های آن است. او از آرامش و آسایش سخن می‌گوید که گاهی برایش غیرممکن است، از حرام بودن برخی لذت‌ها مانند می ناب و آب در شرایط خاص یاد می‌کند، و همچنین به ارزش‌های اخلاقی مانند عدم پذیرش تهمت و کشتن اشاره دارد.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به موضوعاتی مانند حرام بودن برخی لذت‌ها و مفاهیم اخلاقی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۰۷ - آسوده دلی بر من بیتاب حرام است
آسوده دلی بر من بیتاب حرام است
بر روز سیاهم شب مهتاب حرام است ۱
پروانه شب از بستر آرام گریزد
تا شمع نیاسوده، برو خواب حرام است ۲
من همچو سبو، دست گرفتم به در گوش
آن روز که گفتند می ناب حرام است ۳
کام طلب از چشمه و جو تر نتوان کرد
تا لب به محیطی نرسد، آب حرام است ۴
ما تهمت آرام، به دشمن نپسندیم
در ملت ما، کشتن سیماب حرام است ۵
بر روز سیاهم شب مهتاب حرام است ۱
پروانه شب از بستر آرام گریزد
تا شمع نیاسوده، برو خواب حرام است ۲
من همچو سبو، دست گرفتم به در گوش
آن روز که گفتند می ناب حرام است ۳
کام طلب از چشمه و جو تر نتوان کرد
تا لب به محیطی نرسد، آب حرام است ۴
ما تهمت آرام، به دشمن نپسندیم
در ملت ما، کشتن سیماب حرام است ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۶ - خویش را تا جمع کردم بهر گلگشت رخت
گوهر بعدی:شماره ۲۰۸ - ما چو مینای شرابیم و فلک همچو قدح
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
