شماره ۲۰۵ - زلف با قامت او، تا به کمر همراه است

زلف با قامت او، تا به کمر همراه است
هر کجا روز بلند است، شبش کوتاه است ۱

بی وصیت دلم از خود نرود شام فراق
این چراغی ست که از رفتن خود آگاه است ۲

من دیوانه چه سان بگذرم از وادی عشق
جاده چون کوچه زنجیر، سراسر چاه است ۳

گل زخمی که ز پیکان غمت در دل ماند
همچو نقش قدم خضر، زیارتگاه است ۴

گر به گوشت نرسد ناله طغرا چه عجب
بس که از عشق زبون گشته، فغانش آه است ۵