شماره ۱۴۲ - لب تر نکنم ز آب خضر تا می ناب است

لب تر نکنم ز آب خضر تا می ناب است
چون شیشه، مرا خانه تن وقف شراب است ۱

بی گل، نفسی بلبل ما زنده نماند
در فصل خزان، زنده به امید گلاب است ۲

آیینه که هرگز نگذارد مژه برهم
بی دیدن رخسار تو سرچشمه خواب است ۳

ما را ز جفای ره امید برآورد
خضری که درین بادیه دیدیم، سراب است ۴