شماره ۱۱۸ - ای خوش آن گریه که شوید ز شبم مهلت خواب

ای خوش آن گریه که شوید ز شبم مهلت خواب
همچو شمعم ندهد اشک، دمی فرصت خواب ۱

من هم از لوح دل خویش صفا می دیدم
گر چو آیینه نمی بود مرا عادت خواب ۲

چون حبابم نکند دیده به بیداری میل
بس که آمیخت به چشم تر من رغبت خواب ۳

شوق همخوابگی ات رهزن بیداری شد
سر به بالین تو مخمل نهد از دولت خواب ۴