خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این بیت‌ها از عشق و دل‌بستگی شدید خود سخن می‌گوید و خود را به مجنون تشبیه می‌کند که مانند او شیفته‌ای سرگشته است. او از زخم‌های عشق و بوی آن که او را زنده نگه می‌دارد، یاد می‌کند.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۴۹ - بس که آن وحشی غزالم سر به صحرا داده است
بس که آن وحشی غزالم سر به صحرا داده است
می برد با خود چو مجنون هر طرف آهو مرا ۱
بوی عشقم زنده می دارد،وگرنه همچو گل
می نماید زخم این پهلو ازان پهلو مرا ۲
می برد با خود چو مجنون هر طرف آهو مرا ۱
بوی عشقم زنده می دارد،وگرنه همچو گل
می نماید زخم این پهلو ازان پهلو مرا ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۸ - می برد گل رویت، رنگ صد گلستان را
گوهر بعدی:شماره ۵۰ - کند چون دیده ما حفظ اشک خود، مکن عیبش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
