شماره ۲۹۴ - دلا بیا که برآریم سر به شیدایی

دلا بیا که برآریم سر به شیدایی
که ماه شهری ما، شد غزال صحرایی ۱

نسیم آه من از شوق آن رمیده غزال
چو گردباد علم شد به دشت پیمایی ۲

صلاح نیست درین شهر بودنم بی‌او
که زود، کار دلم می‌کشد به رسوایی ۳

قرار صبر به خود داده بازماندم ازو
بدان امید که تن در دهم به تنهایی ۴

فراق می‌کشدم این زمان و می‌گوید
سزای آنکه کند تکیه بر شکیبایی! ۵

به زیر بار غم از پا فتاده‌ای میلی
کجا شد آن‌همه اندیشه توانایی؟ ۶