خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر در این شعر از رنجهای عشق و جفای یار میگوید که اعتبار و امید را از او گرفته است. حتی قاصد نیز با شرم از او میگذرد و تنها مرگ میتواند پایانبخش درد او باشد. امیدواری به صبر نیز در میان این بلاها از او دور شده است.
محتوا شامل مضامین عمیق عاشقانه و ناامیدی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال ممکن است دشوار باشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند مرگ و نومیدی نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۴۲ - جفای یار، چنان برده اعتبار از من
جفای یار، چنان برده اعتبار از من
که غیر آید و پرسد نشان یار از من ۱
جواب نامه شوقم حدیث نومیدیست
که قاصد آمد و بگذشت شرمسار از من ۲
مرض عشقم و بیماریام چنان صعب است
که نیست غیر اجل، کس امیدوار از من ۳
امیدواری میلی به صبر بود و کنون
که در میان بلایم، کند کنار از من ۴
که غیر آید و پرسد نشان یار از من ۱
جواب نامه شوقم حدیث نومیدیست
که قاصد آمد و بگذشت شرمسار از من ۲
مرض عشقم و بیماریام چنان صعب است
که نیست غیر اجل، کس امیدوار از من ۳
امیدواری میلی به صبر بود و کنون
که در میان بلایم، کند کنار از من ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۴۱ - بر خویش نهد تهمت غمخوارگی من
گوهر بعدی:شماره ۲۴۳ - از آه سردم آخر، رنجید یار از من
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.