شماره ۱۵۰ - نشان من چو بتان از ستیز می‌جویند

نشان من چو بتان از ستیز می‌جویند
مرا نیافته شمشیر تیز می‌جویند ۱

ز طرف دشت مگر گرد آن سوار نمود
که آهوان همه راه گریز می‌جویند ۲

تو در کنار رقیبیّ و پاره‌های دلم
ترا به دیده خونابه‌ریز می‌جویند ۳

به راحتند شهیدان ز قتل خود، که ترا
بدین بهانه دم رستخیر می‌جویند ۴

چنانکه مرغ زند پا به تیغ، ساده‌دلان
نجات ازان مژه پرستیز می‌جویند ۵

برآر حاجت آزادگان که چون میلی
به گردن آن رسن مشک بیز می‌جویند ۶