شماره ۴۰۳ - چشم تو می‌نماید چون آهوی تتاری

چشم تو می‌نماید چون آهوی تتاری
اما به صید دل‌ها شیری بود شکاری ۱

رشک آیدم چه بر خاک ای سروقد نهی پای
خواهم که پای خود را بر چشم من گذاری ۲

ناصح که منع من کرد از عشق روی خوبان
پنداشت عاشقی هم کاری است اختیاری ۳

در خیل نازنینان چون یار ما که دارد
زلفی بدین سیاهی چشمی بدین خماری ۴

گر نیست آسمان را ز ابروی او اشارت
چون پیشه کرده دایم آئین کجمداری ۵

با زور و زر وصالش کس را نگشته حاصل
این در نمی‌توان زد الا به آه و زاری ۶

آن دم که دید چشمم آن زلف بیقرارش
دادم عنان دل را در دست بیقراری ۷

چون غنچه مرادم نشکفت از لبانش
از دیده اشگبارم چون ابر نوبهاری ۸

در دور چشم مستش دیوانگی است الحق
کس از صغیر خواهد گر عقل و هوشیاری ۹