این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، با استفاده از استعارههای زیبا مانند ساقی، جام، و زلف یار، به موضوعاتی مانند عشق، رهایی از دغدغههای دنیوی، و ستایش معشوق میپردازد. شاعر از لذتهای معنوی و عشق الهی سخن میگوید و بر اهمیت پختگی در راه عشق تأکید میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۳۷۹ - ساقی از آن دو جرعه که در جام کردهای
هم فارغم ز ننگ و هم از نام کردهای ۱
بایست می ز چشم توام تا شوم خراب
اتمام ده به آنچه که اکرام کردهای ۲
انعام کردنت به من انعام ثانی است
کاول مرا تو لایق انعام کردهای ۳
حسنت بود به دیدهٔ خاصان عیان تو رخ
مستور کردهای ولی از عام کردهای ۴
ای زلف یار تا تو شدی دام دل مرا
آزادم از مشقت هر دام کردهای ۵
ای دل چه شیوه است به کار تو کاینچنین
آهوی چشم یار به خود رام کردهای ۶
ای آه شعلهبار چه داری به سر مگر
کاین گونه قصد خرمن ایام کردهای ۷
جز پختگی به کار نیاید به راه عشق
با خام طبعگو طمع خام کردهای ۸
شهدی که از کلام تو ریزد همی صغیر
بیشک ز لعل نوشلبی وام کردهای ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.