این شعر از مولانا جلال‌الدین بلخی، دنیا را به ویرانه‌ای گذرا تشبیه می‌کند که تنها دیوانگان به آن دل می‌بندند. شاعر بر ساده‌زیستی و پذیرش حکمت تأکید دارد، همان‌طور که کودک افسانه‌های مادر را می‌پذیرد. او قدرت خدا را در رشد دانه‌ها و همکاری جمعی را در موفقیت کارها می‌ستاید. همچنین، از ریا و زهد خشک انتقاد کرده و شادی و مستی معنوی را می‌ستاید. در پایان، اشاره می‌کند که تنها دل انسان می‌تواند خانه‌ی خدا باشد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل‌درک نباشد. همچنین، برخی اشارات به مستی و مفاهیم انتزاعی نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۳۷۸ - چیست دنیا در ره سیل فنا ویرانه‌ای
دل نبندد بر چنین ویرانه جز دیوانه‌ای ۱
ساده شو تا نقش حکمت درپذیری زان که طفل
درپذیرد چون که مادر خواندش افسانه‌ای ۲
آب و خاک و سعی دهقان محض روپوش است و بس
قدرت حق است کارد دانه‌ها از دانه‌ای ۳
جمع کن افراد را با خود پی انجام کار
اره با دندانه‌ها برد نه با دندانه‌ای ۴
گو ملاف از آشنایی‌ای که با ما می‌کنی
آنچه کمتر می‌کند بیگانه با بیگانه‌ای ۵
جان ز زهد خشک و آه بی‌اثر‌ام د ملول
ای خوشا جام شراب و نالهٔ مستانه‌ای ۶
طایر قدسم ز ترکیب مربع یافتم
همچو زنبوران مقام اندر مسدس لانه‌ای ۷
گر خدا می‌جویی از دل جو صغیر از آنکه نیست
در زمین و آسمان جز دل خدا را خانه‌ای ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
